OVER EEN ANDERE BOEG! [10]

Dan wel: over de rampspoed die zich elders voltrok.
En hoe ik hoop hoop te mogen bieden, met een beetje hulp van jou.

De realiteit heeft me weer eens ingehaald. Want deze post had ik al veel eerder willen schrijven, zij het met flink andere inhoud. Positievere inhoud. Want in mijn leven – waar deze serie toch bovenal over gaat – doen zich absoluut positieve dingen voor. Langzaam maar zeker ga ik daadwerkelijk richting dat leven over een andere boeg. Maar deze post gaat nu eens niet zo zeer over míjn “chaotische zoektocht naar een leven met intentie”. Het gaat vooral over hoe ándermans jarenlange zoektocht en met name het daadwerkelijke opbouwwerk van dat “totaal andere leven” in één klap verwoest werd.

Dat andermans leven is het leven van Christine en Dirk. Het leven dat zij letterlijk steen voor steen en met de blote handen opbouwden in Portugal. Het leven waar ik vorige maand nog een paar heerlijke weken deel van mocht uitmaken, als onderdeel van miijn zoektocht naar een leven over een andere boeg.

In mijn vorige post kondigde ik dit avontuur aan, een paar dagen voor dat daadwerkelijk aanving. Hieronder eerst kort over mijn ervaringen. Om je een beeld te geven van hoe het wás.

Over een heerlijke tijd, pas geleden nog

Drie weken lang leefde ik buiten, op Quinta do Tapado in Portugual. Alleen slapen deed ik onderdaks, in “mijn” kleine caravannetje aan de rand van één van de vele eeuwenoude terrassen waaruit Christine en Dirk’s landgoed is opgebouwd. Met ‘s ochtends bij  het ontwaken een heerlijk weids uitzicht over de vallei, en ‘s nachts het licht van de maan en melkweg recht in mijn smoel.

Maar afgezien van die donkere en heel vroege uurtjes speelde het leven zich dus volledig in de buitenlucht af. Noeste arbeid heb ik er verricht, meegedraaid met het dagelijkse leven van Christine en Dirk. Dito met de handen heerlijk bloot. Ik hielp mee met de oogst van fruit, groenten en kruiden. Met de verzorging van hun geiten (já, ook een keer mogen melken!), het opschonen van door metershoge varens en braamstruiken overwoekerde terrassen. Het kortwieken van omgevallen bomen, en klein maken van brandhout. Met onkruid wieden, en nieuwe gewassen aanpoten. Het bijeen harken van de immense hoeveelheid bladeren en naalden – door de al maanden aanhoudende droogte in Portugal vroegtijdig van de bomen gevallen, en verspreid een potentiële brandhaard. Desondanks bleek er kort geleden geen houden aan.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wat heb ik ervan genoten om zo fysiek en buiten bezig te zijn! Totále break van mijn bestaan dat zich voor een groot deel tussen vier muren en achter een beeldscherm afspeelt. Oké, via mijn telefoon plaatste ik vrij regelmatig een berichtje over mijn belevenissen op mijn persoonlijke FB profiel. Maar de meegenomen laptop bleef uit, de volle drie weken. Geen email gecheckt, geen teksten getypt of geredigeerd, geen cyberactiviteit. Ik deed het en ik kón het, vrijwel geheel buiten de digitale wereld leven – en het beviel me uitstekend! Dusdanig dat deze tijd me nog eens te meer versterkt heeft in het idee dat ik mijn leven toch echt flink anders wil inrichten. Al weet ik niet of ik ooit zo’n complete switch zou kunnen en durven te maken naar een leven zoals op Quinta do Tapado.

Zij deden het!

Christine en Dirk deden dat dus wèl, 14 jaar geleden. Toen verruilden zij hun gesettelde leven in België voor dat in Portugal. Mocht het leven daar nu, voor mijn dagelijkse Nijmeegse standaarden, her en der primitief of behelpen zijn, destijds was het nog wérkelijk onontgonnen terrein. Tientallen jaren was er niks aan het land gedaan. Één grote wildernis, met hier en daar een ruine. Geen huis, badkamer, wc, keuken, geen stromend water of elektriciteit. Niks niet.

Maar Christine en Dirk stroopten hun mouwen op en bouwden, stapsgewijs en met hulp van lokale bevolking en vrijwilligers, hun bestaan. Zij kapten terrassen schoon voor bebouwing met gewassen. Bouwden een ruine om tot woonhuis, en trokken keuken, werkplaats, wasgelegenheid, veranda, houtopslag als aparte constructies op. Geitenstallen, en nog allerhande andere uitstallingen meer. Vrijwel alles met materialen die anderszins tot de sloop of afvalberg verdoemd waren (veelal door zoon David verzameld en overgebracht vanuit België). Leidingen vanaf de natuurlijke waterbronnen her en der op het landgoed. Elektriciteit voor een belangrijk deel via solar- of anderszins duurzame(re) systemen.


Door de jaren heen kwam aldus vergeten en verwaarloosd landgoed Quinta do Tapado weer tot leven, een plek zoals ik nog niet eerder in mijn leven ben tegengekomen. Een heel eind richting zelfvoorzienend, geen letterlijk overbodige luxe, geen verkwisting van kostbare bronnen. Rechttoe rechtaan, in harmonie met de natuur. En met de lokale bevolking, veelal arme boeren. Want Christine en Dirk deelden en ruilden met hen hun omvangrijke verzameling (sloop- en afval- maar feitelijk nog altijd zo goed te gebruiken) materialen, gereedschappen en machinerie, en kennis van duurzame energieopwekking en anderszins groen handelen.

En toen werd dat alles in één klap weggevaagd.

Overnight van droom naar nachtmerrie

Twee weken geleden stuurde ik Christine en Dirk een kort berichtje, nadat ik op het journaal weer dramatische beelden over bosbranden in Portugal had gezien. Ik kreeg een berichtje terug “uit de hel”. Want in de nacht van 15 op 16 oktober werd ook Quinta do Tapado getroffen door een vuurstorm. Christine en Dirk, en hun twee honden, wisten zelf, gelukkig, ternauwernood aan het vuur te ontsnappen. Maar in een paar uur tijd werd datgene dat ze in járen hebben opgebouwd vrijwel volledig weggevaagd. Over een immens oppervlak is het gehele landschap kaal en zwartgeblakerd. De infrastructuur, binnen- en buitenkeuken (incluis de houtkachel waarop gekookt werd, alle kookmaterialen, servies, ijskast en diepvries), de volledige voedselvoorraad (inclusief de 300 kilo aardappels die wij gezamenlijk oogsten dus), geitenstallen, de composttoilet, de landbouwwerktuigen – in vlammen opgegaan. Meer dan de  helft van hun geiten (en voor de geiten die het overleefden geen eten meer). De caravans waar vrijwilligers verbleven. Hun eigen auto’s, onmisbaar om de bewoonde wereld te kunnen bereiken. De complete voorraad brandhout voor de winter – weg, hun enige verwarmingsbron. Zonnepanelen en generatoren – en dus geen elektriciteit meer. Hun omvangrijke verzameling bouwmaterialen – voor henzelf en delen met de lokale bevolking bestemd. Vrijwel niks is niet volledig verwoest of op zijn minst zwaar beschadigd – zie hier, en huiver: 

Op de FB pagina die zoon David daags na dit onheil aanmaakte om de achterban te informeren nog meer diep-trieste beelden – te akelig eigenlijk om aan te kunnen zien. Maar zelfs met al deze illustratie kan ik me er geen werkelijke voorstelling van maken hoe dat moet zijn: álles waarvoor je jarenlang zo geijverd hebt in één klap verliezen. Lukt me niet. Jou?

Hoe verder?!

Tja, zo kort na een dergelijke rampspoed is dat natuurlijk nog niet goed te overzien, zeker niet voor de langere termijn. Waar begin je, als je hele leven létterlijk in puin ligt? Wat doe je eerst, wat later? En vooral: hoe en waarméé dan?

Een volledig herstel van Quinta do Tapado naar wat dat twee weken geleden nog was zal niet mogelijk zijn, daarvoor is de ravage te groot. Of Dirk en Christine hier weer een fatsoenlijk bestaan weten op te bouwen is nog maar de vraag. Maar teruggaan naar België is geen optie – daar hebben ze (ook) niks meer. Hier is waar hun hart ligt, hun hele ziel en zaligheid. Voor de korte termijn staat “eenvoudigweg” overleven op het programma. Dus ondanks de emotionele shock en de zeer beperkte middelen zijn Dirk en Christine toch al gelijk weer begonnen met herstelwerkzaamheden, aanpakkers als het zijn. Zonder watervoorziening of plek om te kunnen koken houd je het immers sowieso niet lang uit. En een lange adem zullen ze absoluut nodig hebben. En al delen ze wat ze kunnen, van de mensen in de directe omgeving kúnnen Dirk en Christine niet echt veel verwachten. Afgezien van dat dat veelal arme boeren zijn, zitten die vaak in hetzelfde schuitje: dito slachtoffers van de bosbrand (vuurstorm in feite), een nijpend watertekort in de gehele regio, schaarse elektriciteitsvoorziening. Die hebben de handen vol aan zichzelf.

Help jij mee hoop bieden?

Het zal duidelijk zijn: Dirk en Christine kunnen alle hulp van wat verder buitenaf goed gebruiken. En dan logischerwijs vooral in de vorm van geld. Vandaar dat ik deze crowdfundingsactie ben gestart. Wat ánders kan ik doen dan deze mensen op deze manier een beetje proberen te helpen? Maar dat kan ik dus niet alleen – daar heb ik JOU wel voor nodig.

Mag ik je vanaf deze plek vragen om een kleine bijdrage? Want élke euro is welkom – elke euro helpt hen direct hun verwoeste leven weer op te bouwen. En elke euro biedt hen een beetje meer hoop, moed en kracht om opnieuw vanaf nul de toekomst aan te gaan.

Met hoopvolle groet!
Marisha

Ps. Ook delen van dit blog, en/of de crowdfundingspagina is heel fijn!

Een gedachte over “OVER EEN ANDERE BOEG! [10]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s