Over een andere boeg! [9]

Be the change you wish to see! (Gandhi)

Dan wel: over het avontuur dat me te wachten staat!

En jawel, kort na mijn laatste post (twee dagen!) waarin ik nog een hulpoproep deed en verkondigde zelf ook een paar hengeltjes uitgegooid te hebben.. had ik daadwerkelijk beet! Niet voor een permanente koersverandering – kan ook niet, ik ben immers nog zwaar in de uitprobeermodus. Maar absoluut weer een tijdelijke totaal ándere ervaring, vol uitdaging en nieuws om te leren en te doen. En om aldus inspiratie op te doen voor dat beoogde leven Over een Andere Boeg. 

Dank!

Laat me, vóór ik je vertel wát er dan te gebeuren staat, allereerst mijn dank uitspreken voor de reacties die ik op de oproep in mijn vorige post deed! Onder die post zelf mag je dan wel geen reacties terugvinden (reageren mag en kan altijd nog hoor!), maar via FB én via de email kreeg ik een leuke serie tips en doorverwijzingen binnen. Super(lief) hoe met me meegeleefd en -gedacht wordt! En naar aanleiding van die reacties heb ik ook al daadwerkelijk contact gelegd met een paar mensen die me meer willen vertellen over, en hopelijk ook laten zien en meemaken van, hun zo andere bestaan.

Steekwoorden

Maarrr… dát deel van mijn OeAB-onderzoek moet nog een maandje wachten, tot na terugkeer van genoemd avontuur. Want dat avontuur staat al over een paar dagen te beginnen, en vereist toch nog wel de nodige afronding van lopende zaken en voorbereiding. Het is de uitkomst van mijn “open sollicitatie” op één van de meewerken-tegen-kost-en-inwoning workaway-projecten waar ik mijn oog op had laten vallen. Je leest en ziet er hier wat meer over – en misschíen de komende tijd nog eens zo wat op dit blog. Alhoewel..?! (Zie verderop)

Voor nu beperk ik me hier tot zo wat steekwoorden: ecologisch project, gericht op een harmonieus en duurzaam samenleven van mens, dier en natuur. Oude Keltische quinta in Portugal. Wijngaard, fruit- en olijfbomen, geiten om te hoeden en te melken. Samenwerking en uitwisseling met lokale, traditionele boerenbedrijven. Zelfvoorzienend in energie en water. Natuurlijke levensstijl. Hergebruik van afvalmaterialen. Permaculturen. Workshops. Na ja, van alles dat mijn interesse heeft en waar ik meer over wil leren, vanuit de praktijk dus. Zin erin!!

Spartaans leven

Een uitdaging gaat het ook worden, op meerdere manieren. Allereerst: terug naar de natuur, of, zoals mijn gastheer c.q. werkgever me per email nog wat meer toelichtte: “Being at the Quinta do Tapado is experiencing primitive life. We deal with all the wild nature conditions in order to provide our own comfort: water, energy, food and shelter … It’s primitive and sometime Spartan, the wild nature is the director in our work.” Nu heb ik voor eerdere werkzaamheden in varia buitenlanden absoluut ook al wel in vrij (tot flink) basale omstandigheden geleefd, en een stuk langer ook dan ik nu ga meemaken. En volgens mij ben ik ook niet écht materialistisch: ik hecht niet veel waarde aan mooie of kostbare spullen, hoef niet de nieuwste snufjes of van allerhande gemaksapparaten (als ik die al zou kunnen kopen). Heb bijvoorbeeld ook al jaren geen kleren of spullen voor mijn huisje gekocht. Ik mis geen auto onder mijn derriere. En afwasmachine, droger? Niet voor mij hoor. Maar ik ben wél een Vreselijke Verzamelaarster – zij het dan wel weer juist van materialen die anderszins de vuilnisbak in verdwijnen (zie mijn eerdere blogserie “Meer blog minder afval”, en dan met name déze post.. zucht!). In mijn dagelijkse bestaan bevind ik me aldus het grootste deel van de tijd in een vrijwel volledig volgestouwd huis. Tuin, gevel dito. Zal het straks káál voelen, of gewoon heerlijk ruim? 😉

Ook mijn geveltje bestaat uit goeddeels van de straat geplukt goed (en daar ben ik trots op)!

Hoe dan ook is een trolley van 50x40x20 cm om een paar weken uit te leven (en om uit te lézen – ik heb nog niks gepakt, behalve die stapel boeken. Want dát wil ik absoluut ook weer gaan doen, na verrichte arbeid: lekker lézen, van papier!) natuurlijk ook niet al te riant. Maar hey, wie maalt er in de bushbush om vlekkeloze en perfect-fittende kleding, make-up of correct vallende haarlokken. Erg[erlijk] zat dat ik me daar te midden van het stedelijke steen dus zo nu en dan toch wél om bekommer. Kortom, terug naar de basis dus – laat maar komen, het doet ongetwijfeld goed om weer eens te ervaren hoe je ook met weinig (misschien wel juist met weinig) een rijk leven kan leiden. En wie weet, genees ik dan eindelijk ook eens van mijn verzamelwoede (zelfs al komt die juist voort uit het streven om verspilling tégen te gaan).

leeswerk
Oók om in die ene trolley bagage mee te nemen (behalve, ach, mijn lieve Bro’tje dan natuurlijk). Zin erin om na verrichte landarbeid heerlijk te lezen – van papíer dus, ipv van een beeldscherm!

Vraagje: hoeveel heb jij nodig om te leven?

Bevrijding of beperking?

De beperkte elektriciteit, en gelimiteerde internettoegang, dát ga ik wellicht wat meer voelen. Zelfs al roep ik al tijdenlang dat ik meer van de computer af en weg uit cyberspace wil, ik voorzie op dit terrein toch wel wat afkickverschijnselen. Want de komende paar weken zal ik toch echt níet elke dag beginnen of afsluiten met een computerscherm voor mijn neus. Heel goed mogelijk dat ik slechts een enkel keertje een toetsenbord onder mijn handen of beeldscherm voor mijn neus heb. Dat voelt enerzijds als een stukje bevrijding, anderzijds toch ook als een verlies van controle en beperking van mijn verbinding met de buitenwereld. Hoe(veel) zal ik straks weten van wat er zoal gaande is buiten mijn eigen directe leefomgeving? Hoezeer zal ik de informatiestroom over nabijer en verder weg lief en leed die hier onafgebroken via krant, tv, FB, what’s app mijn dagelijkse leven binnendringt míssen? En ook: hoezeer zal ik het missen dat ik niet zelf óók continu op die manier informatie kan delen?

Maar ook die vragen vormen in feite precies onderdeel van mijn leven Over een Andere Boeg speurtocht – komt dat even mooi uit dat ik die nu dus aan den lijve mag gaan ondervinden. (Alsof het zo toevallig is dat ik juist op dit project gereageerd heb, dus.)

Vraagje: zou jij dat kunnen: een maand lang zonder internet?!

Even slikken

De grootste uitdaging ligt echter toch wel in het “achterlaten” van mijn moetje, en van mijn zorgen voor en om haar. Nee, natuurlijk ga ik niet echt weg van die zorgen – die neem ik toch altijd en overal met me mee, en de komende tijd ongetwijfeld nog een portie meer omdat ik juist níet datgene voor haar kan betekenen dat ik normaliter doe. Omdat ik niet elke dag dat belletje kan plegen om even haar stem te horen (als teken van leven dus), en niet meermaals per week haar in en om het huis kan meehelpen. We moeten het de komende tijd zonder elkaar doen, en das absoluut wel even slikken, voor allebei.

Vraagje: (hoe) kan (jij) dat: je zorgen thuislaten?

Stekkers eruit!

Maarrrr begrijp me niet verkeerd: géén koudwatervrees hier hoor, in tegenstelling! Ik sta zwáár te popelen om hier de stekkers eruit te trekken en me onder te dompelen in het totale anders. Om praktische kennis en vaardigheden te verwerven, nieuwe levenservaringen op te doen. En om dan, over een maandje, thuis te komen en dan hopelijk te merken dat een hele hoop ook, inderdáád, écht wel minder kan. Minder computer. Minder materieel. En ik een stuk minder onmisbaar dan ik soms – op het arrogante af? – meen te denken (of feitelijk vooral: dan mijn moeder mij laat geloven). Zouden dat stuk voor stuk gezonde ontwikkelingen zijn, lichamelijk én geestelijk!

Tot.. ?! En tot die tijd: carpe diem!
Marisha

Be the change you wish to see! (Gandhi)
Het motto van het leven op Quinta do Tapado

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s