Mensen die vragen worden overgeslagen?

Wie vraagt..

[Wil je dat ik gelijk to-the-point kom? Kom dan naar dat punt! Of.. je leest verder, dan kom je er op een gegeven moment ook!]

Zo klein als je bent krijg je dat al te horen: kindertjes die vragen worden overgeslagen. Nu snap ik op zich de pedagogische waarde van die uitspraak. Maar gaat het om “grote mensen”, hm, nee, dan heb ik weinig geloof (meer) in, noch boodschap aan die belerende vinger. Net zo min als aan valse bescheidenheid of van die vréselijk omslachtig gebrachte feedback (waarbij je je eerst door die met veel moeite bij elkaar gezochte positieve punten heen moet bijten om tot datgene wat er wérkelijk toe doet, de kritische noten dus, te komen). Niks voor mij, noch om zo richting anderen te doen, noch om zo benaderd te willen worden. 

Geef mij maar recht door zee, en ongezouten. Dáár heb ik wat aan, dáár kom ik verder mee. Hoe kan ik mijzelf of mijn werk verbeteren bij weliswaar goedbedoelde maar halfslachtige, tien keer om en om gedraaide en aldus zwaar doorbakken commentaren? Weg met de goede bedoelingen, kom maar op met dat rauwe commentaar!

En zo doe ik dat dus ook richting gevers van redactiewerk. Vraag je aan mij jouw werk kritisch te bezien, doe ik dat, géén probleem. Kritiek kan je krijgen – míts er naar mijn onbescheiden mening natuurlijk kritiek te leveren valt he. Kritiek geven om het kritiek geven gaat nergens over. Het is overigens niet perse zo dat ik het léuk vind om te zeggen als ik iets niet (zo) goed vind. Ik ben geen vooringenomen afkraker of alles- of bet(er)weter. Alleen als ik denk dat iets (beter) anders kan of moet, kom ik met commentaar. Doordacht, nagezocht, uitgezocht, onderbouwd.

Gewoon hardop
En als ik iets niet (zeker) weet, of niet (goed) kan, zeg ik dat ook. Want ook van blufferij wordt niemand beter, de bluffer zelf niet (wat een stressig gedoe zeg, dat continue waakzaam moeten zijn niet door de mand te vallen!), nog de beblufte (hooguit wanneer het geblufte bij toeval goed uitpakt).  Net zo min als dat Bluf’s tegenhanger, Valse Bescheidenheid, een positieve bijdrage aan deze wereld levert. Complimentjes? Kom maar op hoor, met die leuke opstekers! Waarom (volgens mij eerder regel dan uitzondering) jezelf naar naar beneden halen door ze weg te wuiven? Haal je in feite ook de complimenteur mee omlaag, want je trekt zijn (of haar) beoordelingsvermogen dus in twijfel. Gek systeem hoor.

En waarom niet ook hardop zeggen als je iets heel goed kan? Pas wanneer je gaat pochen, dreigt gevaar – het gevaar naar bluffen te gaan neigen dus. Dan wel je verheven te voelen boven je medemens. Dat is niet echt aardig, je beter voelen dan je medemens omdat je iets beter kan of kent. Maakt je nog geen beter mens, iets beter kunnen of kennen! Maar gewoon eerlijk zijn over jouw eigen kwaliteiten – niks mis mee. Hoe kan jij mensen helpen als je niet bekend maakt wat jij kan (of kent)? Hoe weten mensen hoe jij hen kan helpen als jij hen dat niet vertelt?

Andersom geldt natuurlijk ook: hoe kan iemand jou helpen als jij niet laat weten hoe jij geholpen kan worden? Net als jouw kwaliteiten en krachten kenbaar maken, is jouw zwaktes, twijfels en behoeften openbaren potentieel heel handig.

Dat punt (dan wel: mijn punt. Of: to-the-point!)
En tja, in alle eerlijkheid, dát was waar ik met die allereerste vraag heen wilde. Vanaf daarna tot aan hier is wat voor-me-uit-gemompel (dat kan ik héél goed, voor me uit mompelen. Al is dat voor sommige mensen te véél van het goede, en daarmee een zwakte. Dat weet ik dan ook wel weer. Vandaar dat ik, toen ik zelf hier ergens aan het schrijven was en me besefte al geruime tijd voor me uit te mompelen, bovenaan die twee zinnen tussen vierkante haken toevoegde. En vervolgens hier een punt zet achter mijn gemompel. Tevens dát punt dus! Welkom aan de binnenkomers!)

Nee, wie vraagt wordt níet overgeslagen. Althans, niet per definitie. Wie vraagt wordt in ieder geval wél gehoord. En wie weet hoort iemand dan wat jij vraagt en beseft dat hij of zij wel aan die vraag kan en wil beantwoorden. Maar zo, zonder meer. Omdat hij of zij datgene wat jij vraagt (ik heb het nu over puur materiële behoeften) thuis toch maar doelloos en verstoffend en in de weg heeft staan. Omdat hij of zij het leuk vindt daar iemand anders dan blij mee te kunnen maken – en zelf die ruimte op een betere manier te kunnen gebruiken. Of (en nu gaat het om jouw mindere talenten) omdat hij of zij het fijn vindt als hij of zij met zijn of haar kennis en kunde iemand verder helpt. Misschien hoort iemand jouw vraag en wil hij of zij daaraan beantwoorden in ruil voor beantwoording aan een eigen vraag. Kan ook. Ook leuk en fijn. Ook twee mensen verder geholpen. En twee vragen minder in deze wereld.

Zogezegd zogevraagd
Vandaar dat ik het dan, na – eerlijk is eerlijk – enig beginnersgetwijfel, dus toch gedaan heb: ik heb een wensenlijstje opgesteld (“vragenlijstje” kan op het verkeerde spoor brengen) en op deze website geplaatst, hierrr! Als je dat kan én leuk vindt mag je die wensen natuurlijk maar zo vervullen. Omdat (jij) dat kan dus. Maar dát vraag ik niet van je. Mijn wensenlijstje is bovenal bedoeld ter ideegeving van de manieren en middelen waarmee mijn diensten, naast een bepaald minimum bedrag in euro’s (tja, die huur hè), vergoed kunnen worden. Als een deel van een hybride deal dus, waarvan ik er nog een hoop hoop te sluiten.

Betekent dus niet dat er geen andere manieren zijn waarop mijn verlicht- en verbeterwerkzaamheden ten behoeve van jou(w onderneming, project of organisatie) vergoed kunnen worden. Beste potentiële opdrachtgever, schroom vooral niet met andere voorstellen te komen. Gooi (valse) bescheidenheid opzij, en bedenk met welke kennis en kunde jij andere mensen (in dit geval mij dus) vooruit kan helpen. Kijk ‘ns goed rond in huis, tuin en keuken. Doorloop je netwerk. Denk vérder, en/of denk om. Wedden dat je dan heel wat meer te bieden hebt dan je  aanvankelijk dacht? Wedden dat je veel rijker bent dan je eerst meende? Kom maar op met jouw idee van een tegenprestatie voor de gewenste verlicht- en/of verbetering. Bij voorbaat is niks te gek. Niet perse akkoord, maar niet te gek dus. Maar vraag je me niet of ik ook zus of zo als (mede)vergoeding accepteer, dan hoor ik je dus ook niet. Dan kan je jouw hybride deal idee bij voorbaat dus al vergeten, en loop je zelfs het risico überhaupt niet (door mij) verlicht- of verbeterd te worden (als jij geen kans ziet aan mijn wensen te beantwoorden).

Mag ik je iets vragen?*
.. Mag ik je dan tot slot het volgende vragen*: jouw feedback op dit schrijven? En/of op de posts daarvoor? Op stijl, op inhoud, maakt niet uit – ik ben gewoon erg benieuwd naar wat je ervan vindt. En.. ongezouten graag, dus!

* Dat deze formulering in feite zo ongeveer mijn hele betoog ontkracht, laat ik verder maar buiten beschouwing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s